İnsan neden 50 yaşında böyle bir şey yapar ki? Neden yılların kariyerini bir gecede riske atar ki? İş hayatında ilham veren, belli konularda liderlik eden birisiyken neden bambaşka bir şeyle insanların karşısına çıkar ki?

Cevabı basit, hayalimdi, çok istedim, öyle böyle değil deliler gibi istedim, bugüne kadar sahne aldığım yüzlerce etkinlikte ciddi konuları konuşmaktansa ben hep hayatı, bizi, konuşamadıklarımızı, korkularımızı, iç sesimizi, dış sesimizi, sadece benim başıma mı geliyor dediğimiz şeyleri konuşmak, insanlarla göz göze gelip yalnızlıkları, korkuları, kaygıları ve mutlulukları paylaşmak istedim.

İlk gösterimi ağırlıklı aile üyelerinden oluşan ve bu hayalimi senelerdir bilen çok eski dostlarıma yaptım. Çok sevmeme, benimle o akşam beraber olsa ne güzel olur dediğim bazı dostları ise hem biraz heyecandan, hem mekanın ufaklığından, hem de ilk gösterinin nasıl olacağını ben bile kestiremezken İstanbul’un bilmem neresinden yağışlı bir havada o trafikte sırf bana ayıp olmasın diye getirmek istemedim, hassas davrandım belki ama olsun.

Gösteriye iki dakika kala acabalar içimi yemeye başladı, tam sahneye çıktım, inanılmaz bir alkış koptu, yahu bu hiç planda yoktu, iyice dağıldım. İçimden bir ses aylardır çalıştın, prova yaptın, yüzlerce hikaye anlattın, bazen zaman olmadı uçakta, otel odalarında, sokaklarda yürürken kendi kendine konuştun, içine sinmeyenleri son gece programdan çıkardın, giriş cümlelerini bile son dakikada değiştirdin, madem niyetlendin, madem buralara kadar geldin, her zamanki gibi kendin ol ve en iyisini yap dedi ve anlatmaya başladım.

İlk iki dakika geçmek bilmedi ama sonrası akıp gitti, ben 40-45 dakika sürdü sandım ama 75 dakika sahnede kalmışım, zamanı geldiğinde, bir gün Zorlu PSM, Harbiye Açıkhava ve bilumum yerlerde görüşmek dileğiyle…